Coming-out

Hier onder volgen enkele coming-out verhalen van toen en nu. Best leuk om deze te lezen, misschien herken jij jezelf er wel in?!

De coming-out van Jacqueline.
Ben geboren in 1971 en samen met 2 oudere broers opgegroeid in St. Isidorushoeve. Een plaats met 1300 inwoners, waarbij er sprake is van een kleine kern rondom de katholieke kerk en een groot buitengebied. Ik draaide mee op school en had toen zeker niet het idee dat ik “anders” was. Wel speelde ik veel buiten en kon ik het aardig goed vinden met de buurjongens, donderjagen, voetballen etc. Tijdens mijn studententijd was ik niet zoals de gemiddelde student bezig met stappen. Ik was een huismus die het wel heerlijk vond om met vriendinnen een terrasje te pakken maar doorhalen in de kroeg hoefde voor mij niet. In deze tijd heb ik wel enkele korte relaties gehad met mannen maar zodra het intiemer werd was het voor mij klaar.

Uiteraard kwamen er in die tijd ook de vragen “waar is je vriendje” etc. en dan zei ik altijd maar dat zijn moeder nog geen kind had gekregen. Maar ik vroeg me wel eens af, waarom ben ik nog alleen etc. Ik was voor anderen ook altijd die meid met haar lach op het gezicht. Toen ik, nadat ik een nieuwe uitdaging aanging bij mijn werkgever Jong & Laan accountants in 2000, in een depressie belandde, heb ik hulp gezocht omdat ik maar niet snapte waarom ik depressief was. Leuke vriendinnen, een eigen thuis, leuke baan en een goede band met mijn familie. Toen mijn vriendin Esther tijdens een van de telefoontjes de vraag stelde of ik ook op vrouwen viel en ik daarop de telefoonverbinding verbrak, kwam ze uiteraard gelijk naar me toe. Ik wist niet wat ik hiermee aan moest, had er nog nooit bij stil gestaan en toch voelde het alsof het zo zijn kon. Dezelfde week kwam dit ook bij de psycholoog ter sprake en was hij zo slim om me door te verwijzen naar zijn lesbische collega. Tijdens enkele gesprekken met haar kwam ik erachter dat ik inderdaad lesbisch was. Wat was ik opgelucht dat ik wist wat er aan de hand was en wist waardoor de depressie veroorzaakt werd.

Maar ja, hoe nu verder? Via de landelijke kring kwam ik medio november 2001 in contact met de kring in Enschede, deze bestond echter alleen uit heren. Maar wat een herkenning vond ik bij hen, dit was al tijdens de eerste kennismaking zo. Mijn vriendinnen kochten een Zij aan Zij voor me. Hierin stonden ook advertenties voor vriendschap en stappen in de omgeving van Almelo. Wellicht was dit voor mij de manier om meer mensen te leren kennen etc.

Nadat ik alles voor mezelf een plek had gegeven kwam bij mij in 2002 de vraag “hoe ga ik het mijn familie vertellen”, ik heb ervoor gekozen om een brief te schrijven aan mijn ouders en broers. Deze heb ik zelf overhandigd en ik was er bij toen deze gelezen werd. Er was bij mijn ouders verdriet met name omdat ze er bewust van waren dat ik een moeilijke weg te gaan had en dat ik het niet altijd gemakkelijk zou krijgen. Maar er was ook opluchting en de mooiste reactie die ik heb gehad kwam van mijn vader “beter met een vrouw in bed dan altijd maar alleen”. Mijn ouders maakten een rondje in de buurt om het grote nieuws van hun dochter te vertellen. Dit had van mij niet gehoeven maar ik vond dat ik dit moest respecteren, het was hun manier van verwerken. Ze wilden niet dat het via de roddel de buurt zou bereiken maar het liever zelf vertellen. Het mooie hieraan was dat enkele dagen later enkele buren kwamen om te zeggen dat hun zoon homo was. En dat ze hier mee geworsteld hadden wat de buurt wel niet van hun zoon zou vinden. Het feit dat hun zoon en ik dus niet de enige waren was voor zowel mijn ouders als zijn ouders een eyeopener.

In januari 2003 leerde ik Hetty kennen en we zijn op 15-06-2006 met elkaar getrouwd. We voelen ons geaccepteerd door onze familie, vrienden, in de buurt en op ons werk. Doordat ik Hetty leerde kennen ben ik ook lid geworden van deze kring.

Ik realiseer me dat alles na mijn coming out heel snel is gegaan. De tijd voor de coming out was niet gemakkelijk en wat heb ik het zwaar en zwart gezien, waarbij ook zelfdoding wel eens door mijn hoofd is geschoten, maar gelukkig had ik mijn familie en vrienden te lief om het door te zetten. Nu ik terugkijk had ik het allemaal niet willen missen, want door de strijd die ik met mezelf ben aangegaan ben ik nu wie ik ben en daar ben ik trots op. Tuurlijk zijn er nog steeds de momenten dat je denkt moet dit en dat er wel eens twijfels zijn over wat je wel en niet met mensen deelt. Ik heb maar 1 stelregel en dat is dat ik niet lieg over mijn geaardheid, maar ik heb ook zeker niet altijd zin om te vertellen hoe het zit. Ik hoop dat ik hier nog wat beter een weg in kan vinden zodat ik me minder geremd voel en dan met name in het klantencontact.

Ik voel me vrij in mijn doen en laten maar merk dat ik binnen de kring echt mezelf kan zijn, je hebt daar aan een half woord genoeg om begrepen te worden. Terwijl hetero’s vaak denken: dat je je daar druk om maakt. Ik heb gemerkt dat door dicht bij mezelf te blijven dit de acceptatie bevordert. Tuurlijk had ik ook de angst hoe men in 2000 zou reageren maar dat is me meer dan 100% mee gevallen. Ik ben wel enkele vrienden verloren maar ja door mij niet te accepteren waren ze mijn vriendschap ook niet waard. De band met anderen is alleen maar hechter en puurder geworden omdat ze nu de ware en gelukkige Jacqueline zien. En dat is het belangrijkste in het leven.

Mijn stelregel is: “Ik alleen kan mezelf gelukkig maken, anderen kunnen wel wat toevoegen aan mijn geluk.” Maar wat ben ik blij met iedereen die mijn leven zoveel mooier en intenser maakt. En daarom ben ik ook zo blij met mijn vrienden van de kring.

De coming-out van John
Ik ben in 1970 geboren op een boerenbedrijf in Twente. Daar hield ik van de koeien en de natuur om me heen. In muziek kon ik het beste mijn gevoel kwijt. Vanaf mijn veertiende kreeg ik gevoelens voor jongens. Dit was tot mijn vijfentwintigste mijn grootste geheim. Ik volgde een lerarenopleiding, waarmee ik voortijdig stopte. Desondanks rondde ik mijn onderwijs met een diploma af. Op persoonlijk vlak vlotte het niet. Ik had regelmatig last van spanningen. Toen ik 25 was, vertelde ik mijn ouders dat ik dacht dat ik homo was. Mijn ouders konden dit aanvankelijk maar moeilijk begrijpen. ‘Ik was daar toch het type niet voor?’ Gaandeweg begrepen ze dat het geen bevlieging was.

Via een aantal vertrouwenspersonen kwam ik bij het COC, waar ik deelnam aan een gespreksgroep. Praten over (mijn) homoseksualiteit bleek erg bevrijdend voor me te zijn. Ook leerde ik mensen kennen met wie ik voor het eerst uitging in de homowereld. Een spannende ervaring in een voor mij, tot dat moment, totaal onbekende wereld. Geleidelijk ging ik vaker uit in die homowereld en vertelde ik mijn kameraden dat ik homo was. Binnen de week daarna was geheel mijn geboortedorp op de hoogte.

In de loop der tijd leerde ik wat Twentse homo-plattelanders kennen. Voor mijn gevoel had ik meer met deze mensen gemeen dan met de mensen uit de stad. Een en ander had tot gevolg dat ik hielp bij het oprichten van de homokring Noord Oost Twente. Ik had mijn eerste vriend, hoewel ik ondertussen nog worstelde met mezelf.
In de loop der tijd heb ik mijn draai in mijn werk gevonden.

Ik heb in mijn jonge leven vrij veel tegenslag gekend. Dit heeft me ondanks de pijn gevormd en me mede uiteindelijk mijn angsten doen overwinnen. Al enkele jaren doe ik aan yoga en dit zorgt voor mij voor balans tussen lichaam en geest. Tevens heb ik een mindfulness-cursus gevolgd. Dit laatste heeft me erg geholpen om de dingen meer los te laten en meer te leven in het “nu”. Veel dingen in het leven gebeuren zonder onze keus of invloed. Dit kunnen naast hele mooie voorvallen ook heel negatieve, ingrijpende gebeurtenissen zijn. De kracht van mindfulness ligt in het centrale doel automatische patronen, angsten en frustraties los te laten en het leven leren te accepteren zoals het op ons pad komt.

Ook het veelvuldig praten met andere homo’s, onder andere binnen de kring, heeft er voor mij voor gezorgd dat ik beter heb leren praten over mijzelf, opener naar buiten met mijn homoseksualiteit omga en dat ik op een bij mij passende wijze geleidelijk bekend ben geraakt met de homowereld. Daarnaast heeft de kring mij verschillende vrienden opgeleverd.

De coming-out van Kees
Ik begin dit verhaal op het moment dat de relatie met mijn vriendin strandde en ik verliefd was geworden op een jongen. Daar is verder geen relatie uit voort gekomen, omdat ik nog aan het begin stond van mijn coming-out.

Ik ging wel vaak stappen met hem in een homo-discotheek en hij stelde me voor aan een vriend van hem. Tussen hem en mij klikte het meteen. Ik wist eigenlijk niet wat me gebeurde en liet het allemaal op me af komen. Wat ik wel doorhad was dat hij mij wel zag zitten, ik vond het wel okay, omdat er een jongen was die uitzonderlijk veel aandacht aan mij besteedde en hij zag er ook nog ontzettend goed uit.

Vanaf dat moment ben ik verder veel met hem op getrokken en werd er pas na een paar maanden echt verliefd op. Mijn coming-out had ik op dat moment nog niet gehad. Door de week was ik die jongen die alleen was en in het weekend was ik dus bij mijn vriend. Ik leefde eigenlijk een dubbel leven. Lang heb ik dat niet vol gehouden en besloot het te vertellen aan de rest van mijn familie.

Ik was blij dat ik een relatie had met een jongen en heb dat ook op die manier gebracht. Ik heb dus iedereen verteld dat ik weer een relatie had maar dit keer met een jongen, ik durfde het woord homo nog niet echt uit te spreken en heb het dus ook niet 1 keer gebruikt…

Gelukkig nam iedereen het goed op en waren ze allemaal opgelucht dat ik het had verteld. Sommigen hadden verwacht dat ik het eerder zou vertellen, want zij hadden het wel verwacht.

Achteraf had ik het idee dat ik het veel eerder had moeten vertellen, maar dat is van te voren moeilijk in te schatten zeker niet omdat je niet weet hoe men zal reageren. Ik heb dus wat dat betreft geluk gehad. De relatie met die jongen strandde ook na een jaar, maar ik had wel mijn coming-out gehad…

De naam Kees in dit verhaal is gefingeerd.